Çocuğum Piyano Çalışmak İstemiyor, İsyan Ediyor… Ben de Yaşadım

Bunu bir veliye söylediğimde rahatladığını görüyorum hep: bu, dünyanın en normal şeyi. Hiçbir çocuk her gün severek piyano başına oturmuyor. Hiçbiri. Sevdiği gün de vardır, “of yine mi” dediği gün de.

Geçen dönem bir öğrencim vardı, dersin ortasında “ellerim yoruldu” deyip masaya yatıyordu resmen. Şimdi aynı çocuk parça bitirince gülümsüyor, “bi tane daha çalabilir miyim” diyor. Ne değişti? Birkaç şey.

“Çalış” demeyi bırakın, biraz

İlk şey bu: “çalış” kelimesi çoğu çocuğa ödev gibi geliyor, ödev de sevilmiyor zaten. Ben velilere “5 dakika piyanoyla oyna” demelerini öneriyorum. Aynı şey aslında ama kulağa bambaşka geliyor. Deneyin, gerçekten fark var.

Süreyi küçültün, süreyi

“Yarım saat çalışsın” dediğinizde çocuk daha başlamadan yorulmuş hissediyor. Ben genelde “10 dakika, üç kere otur” diyorum tek seferde yarım saate göre. Beyin kısa ve sık tekrarı, uzun ve tek seferlik olana göre çok daha iyi tutuyor zaten — bu konuda öğretmenler genelde hemfikirdir.

Siz de orada olun, birkaç dakika

Piyanoyu çalarken yanında oturup telefonla uğraşmak yerine, sadece dinlemek bile fark yaratıyor. “Bu kısmı çok sevdim” demeniz yetiyor bazen. Çocuklar aslında sizin ilginizi istiyor, mükemmel çalmayı değil.

Küçük bir hedef koyun, büyük değil

“Bu parçayı bitir” yerine “bugün sadece ilk iki satırı deneyelim” demek daha kolay geliyor çocuğa. Küçük bir şeyi başarmak, büyük bir şeyi yarım bırakmaktan çok daha iyi hissettiriyor — bunu hepimiz biliyoruz aslında, sadece unutuyoruz.

Ve en önemlisi: bazen ara vermek gerekiyor

Bazı dönemler oluyor, okul yoğun, çocuk yorgun, hiçbir şey işe yaramıyor. O zaman bir hafta, bazen iki hafta ara vermek felaket değil. Ben velilere “bırakmayın ama nefes aldırın” diyorum. Zorla devam ettirilen bir şey genelde nefret ettiriyor sonunda, biraz gevşetmek çoğu zaman daha iyi sonuç veriyor.

Kısacası — isyan normal, siz bir şey yanlış yapmıyorsunuz. Küçük ayarlamalar genelde işe yarıyor, yaramazsa da bana yazın, beraber bakarız.